We are the champions φίλε μου

Είμαστε τυφλοί και άμαθοι.
Το μπαστούνι δεν θα μας σώσει.

Αυτό που θα μας σώσει είναι η νίκη, που εξαρχής πρέπει να ξέρουμε ότι είναι δική μας!
Όπως ο Luffy από το One Piece.
http://www1.watchop.com/

Σίγμα

All Rights Revesred

Και ήρθε η ώρα να υποδεχτεί η ανθρωπότητα το καλύτερο συγκρότημα όλου του κόσμου, που θα γράψει ιστορία και θα ανατρέψει ό, τι ξέραμε μέχρι τώρα!

http://www.youtube.com/watch?v=-A-0-BtWlx4

Εντζόι γιου μάδερ φάκερς!!

Κάπα Σίγμα

Δίπολα και διλλήματα

Τι σπαστικοί που είναι οι περιορισμοί, οι ηθικοί φραγμοί, ο "σεβασμός" και όλες αυτές οι μπούρδες!
Ε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια, όλο "να σκεφτώ τον συνάνθρωπο, να  σκεφτώ τον συνάνθρωπο, νασκεφτώτονσυνάνθρωπο...." ΣΟΥΤ! σταμάτα συνείδηση να υπάρχεις μέσα στο μυαλό μου όλη την ώρα!

Κλασσικό δίπολο στα καρτούν: οι δύο συνειδήσεις. Το αγγελάκι και το διαβολάκι.
Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, που έχουν μόνο τη μια από της δύο συνειδήσεις.. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, που έχουν και τις δύο!!
(Αυτοί που ακούνε περισσότερες από δύο φωνές απλά έχουν πρόβλημα)

Τι κάνεις ρε πούστη μου όταν είσαι σε αυτό το δίλημμα?
Πολύ απλό. Google it!

Και αυτό έκανα. Εννοείται πρώτη πρώτη επιλογή Βικιπαιδεία. Και διάβασα το εξείς:
"Η λογική πλάνη του ψευδούς διλήμματος (γνωστή επίσης και ως ψευδής διχοτόμηση, πλάνη των άκρων, «άσπρο ή μαύρο» σκεπτικό, ψευδής διάζευξη, πλάνη «είτε/είτε» καιπλάνη της διακλάδωσης) υφίσταται όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι δύο απόψεις, εναλλακτική η μία της άλλης, αποτελούν τις μοναδικές επιλογές, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει τουλάχιστον μία ακόμη επιλογή, η οποία όμως δεν γίνεται γνωστή."

ΧΑ! Υπάρχει και άλλη επιλογή.. (εδώ μπαίνει η κλασσική χορωδιακή συγχορδία όταν ανοίγουν οι πύλες του παραδείσου)
Και λογικά αυτό θα πρέπει να είναι κάποια εκθετική συνάρτηση. Δηλαδή εάν δεν σου κάνει και η 3η συνείδηση, επιλέγεις μία 4η κ.ο.κ.

Συμπέρασμα: Άρα, αυτοί που ακούνε πολλές φωνές τελικά δεν έχουν πρόβλημα.

Σίγμα

Καλή Χρονιά

Christmas vol.2

Νομίζω ότι είναι η τελευταία μου ευκαιρία να κάνω μια χριστουγεννιάτικη ανάρτηση.
Το σκέφτηκα αρκετά το τι θα γράψω. Έκαψα φλατζα.  Όλο έσβηνα και έγραφα.

Και κατέληξα στο ότι θα κάνω το εξής: Θα επιχειρηματολογήσω, υπέρ των Χριστουγέννων.

1ον. Έχει παντού φωτάκια. Και στολίδια. Έχεις την ευκαιρία να εκτονώσεις την κιτς πλευρά του εαυτού σου. Εκμεταλλεύσου το.
2ον. Όλο τρώμε. Και χωρίς τύψεις, γιατί το επιβάλλουν οι μέρες. Και υπάρχουν τέλειες λιχουδιές!! Και γλυκάκια. Πολλά γλυκάκια!
3ον. Κάνουμε δώρα!! Νιώθω τέλεια όταν μου κάνει κάποιος ένα δώρο! Γιατί μου λέει έτσι ότι με αγαπάει.
4ον. Κάνει κρύο. Έτσι ερχόμαστε όλοι πιο κοντά, και το σπίτι μας γίνεται "εστία". (.. πωω.. καλά τώρα, τι είπα?)
5ον. Έχει φωτάκια!! Το ξαναείπα, αλλά δεν είπα το εξείς.. Υπάρχει ένα κόλπο όσων αφορά τα φωτάκια.. άμα είναι βράδυ, και είσαι έξω στο δρόμο, και υπάρχουν παντού λαμπιόνια, μπορείς να μισοκλείσεις τα μάτια σου, και να βλέπεις τα φώτα αλλοιωμένα, με χρωματιστές γραμμές! Ε, θα είναι σαν να είσαι σε άλλο κόσμο.
6ον. Χαλάς λεφτά, αλλά δεν νιώθεις άσχημα μετά! Γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σταμάτησες να κάνεις κράτη και τα ξόδεψες όλα τα γαμημένα!!
7ον. Τρώμε γλυκάκια. (επαναλαμβάνομαι, το γνωρίζω, απλά είναι πολύ σημαντικό αυτό το επιχείρημα.

Συμπέρασμα no1. Τα χριστούγεννα γαμάνε!
Συμβουλή. Βγάλε από το μυαλό σου αυτή τη σκέψη ότι πρέπει να είσαι χαρούμενος επειδή όλοι οι άλλοι είναι χαρούμενοι. Πρέπει να είσαι χαρούμενος τα Χριστούγεννα γιατί μπορείς να τρως, και να παίρνεις δώρα.
Συμβουλή no2. Απέφυγε αν μπορείς την σκέψη περί "περσινων Χριστουγέννων" και "τι έκανα τον προηγούμενο χρόνο". Την κάνεις αυτή τη σκέψη ΚΑΙ στα γενέθλιά σου εξ΄ άλλου.

Σίγμα

Ρουβάς ftw

Είναι ένα τραγούδι του Ρουβά που λέει: "θέλω να ζήσω ξανά, σαν τα μικρά τα παιδιά"

Γενικότερα, αυτό το τραγούδι σαν σύνολο είναι καθυστερημένο γιατί μετά λέει: "το σ' αγαπώ να πιστέψω, κάθε στιγμή να λατρέψω"
Νομίζω ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο από αυτό. Και πως όσο μεγαλώνει και οριμάζει κανείς, αγαπά (όχι περισσότερο απαραίτητα) αλλά πιο στοχοθετημένα και συνειδητά.
Μια ώριμη αγάπη με πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές και επίπεδα. Όχι τόσο ωμή.

Πάει αυτό. (άρα καθυστερημένο τραγούδι)

Το θέμα μου είναι όμως: Θέλω να ζήσω ξανα σαν τα μικρά τα παιδια?
Και αν το θέλω τι λέει αυτό για μένα?

Υ.Γ.: Δεν θα δώσω ακόμα απάντηση. Θέλω να το σκεφτώ λίγο.

Σίγμα

Παρεξηγήσιμος ήρωάς

Αυτές τις μέρες κάθομαι και σκέφτομαι πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε ΠΟΛΥ περίεργα όντα.
Υπάρχουν δίαφοροι τύποι ανθρώπων.
Θα έκανα μια προσπάθεια να τους ταξινομήσω αλλά δεν είμαι σε φάση.
Αλλά πότε κάποιος άνθρωπος είναι σωστός απεναντί του;
Και εαν είναι σωστός απεναντί του είναι και απέναντι στους άλλους;

Εαν ΝΑΙ τότε
είναι κομπλέ η φάση για εκείνον γιατί νιώθει πως έκανε σωστά αυτά που ήθελε να κάνει
Όμως οι άλλοι τι στάση κρατούν απεναντί του;
είναι αντιστοιχά σωστοί ή όχι;
Εάν είναι τότε θα είναι πολύ καλή φάση
Εάν όχι τότε υπάρχει απογοήτευση του πρωταγώνιστη της ιστορίας μου και κατ'επέκταση δική μου.

Εάν ΟΧΙ
τότε δεν είναι κομπλέ η φάση γιατί νιώθει άσχημα ή απλώς την βρίσκει γιατί αυτή είναι η φύση του
(Θα μου επιτρέψετε να μιλήσω για τον δικό μου φτιαχτό ήρωα ο οποίος δεν είναι κομπλέ)
Λοιπόν νιώθει πως έχει παίξει πουστιά στους άλλους και έπειτα στον εαυτό του διότι απο την φύση του δεν είναι κακός.
Στην περίπτωση αυτή κατατάσει τον εαυτό του στούς σκάρτους.
Αλλά δεν ξέρω πως να τον κρίνω και λεω κρίνω γιατί εγώ τον έχω φτιάξει οπότε μπορώ να τον κρίνω και σαφώς να τον κάτακρίνω και όλο αυτο με όσο αυστηρά κριτήρια κρίνω πάλι εγω.
Έχω στο μυαλό μου όμως πως παίζουν και οι περιπτώσεις πως και οι άλλοι είναι σωστοι ή οχι σε αυτον.
Είναι η δεν είναι σκάρτος.
Και μια άλλη απορία μου είναι εάν αξίζουν οι άλλοι.
Κάλλιστα θα μπορούσε να έπαιζε η περίπτωση του να ήταν σκάρτοι οι άλλοι εξ'αρχης.
Τελικά δεν μπορώ να καταλήξω κάπου.
Ο ήρωας μου όμως είναι με τις ώρες του και εσείς δεν τον γνωρίζετε όσο εγώ για τον λόγο αυτό σκεφτείτε λίγο παραπάνω μην τον κρίνετε λαθος.

Κάπα