Όταν ήμουν 5 χρονών σκεφτόμουν.. "όταν μεγαλώσω, θα είμαι γαματος" ή "στα 16 μου θα έχω κάνει σεξ" ή "στα 18 θα είμαι πολύ σκληροπυρηνικός τύπος" όπως ακόμα και "στα 21 μου δεν θα έχω κανένα πρόβλημα"..
Παράλληλα με αυτές τις σκέψεις συνυπάρχουν και οι εξείς: "θα γίνω μπαλαρίνα/οδηγός φόρμουλας", "θα είμαι όμορφη σαν πριγκίπισσα/ θα γαμάω 5 μουνιά τη βδομάδα.." καθώς και "όλοι θα με θέλουν και θα είμαι περιζήτητος/η"..
Τελικά φτάνεις στα 16, και δεν έχεις κάνει ακόμα σεξ.. Φτάνεις τα 18 και νιώθεις φλώρος.. αγγίζεις τα 21 και συνειδητοποιείς ότι όσο μεγαλώνεις, τόσο αυξάνονται και τα προβλήματα..
Και ταυτόχρονα, ξέχνάς ότι κάποτε ήθελες να είσαι μπαλαρίνα ή οδηγός φόρμουλας.
Κι αν μέναμε στα 5?
Τι ωραία που θα ταν ε? Ούτε σκοτούρες, ούτε προβληματισμοί.. Ετοιμο φαγητό στο τραπέζι, κάποιος άλλος να σου βάζει τα "πρεπει" σου στο προσκηνείο..
Ναι αλλά.. Δεν θα χες καταφέρει άλλα πράγματα.. Δεν θα χες την ελευθερία του να κάνεις τις δικές σου επιλογές, δεν θα χες ερωτευθεί, δεν θα χες γίνει τύφλα απο το μεθύσι, ούτε θα χες να πεις ιστορίες καφρίλας, που θα έκαναν και τον πιο μείζερο να λυθεί στα γέλια..Δεν θα χες μείνει μόνος..
Και τότε είναι που βλέπεις τους κόπους σου να ανταμίβονται.. Ναι! εκανα μόνος μου φαγητο. Μπορεί τις 5 πρώτες φορές να βγήκε σκατά, αλλά τώρα ξέρω να μαγειρέυω.
Μπορεί να έφαγα τα μούτρα μου επειδή τυφλώθηκα από τον έρωτα, αλλά ήταν δική μου επιλογή, και κανείς δεν μπορεί να μου πει ΄τι ήταν λάθος, γιατί το επέλξα εγώ.
Ναι, έγινα πίτα από τα ακλοόλια, αλλά έχω πέντε παραπάνω ιστορίες να θυμάμαι και να γελάω.
Και που θέλω να καταλήξω? Γουερ ιζ δε πόιντ?
Ιγκο μπουστ!! (ξέρεις μωρε.. μάριο καρτ, που περνας πανω απο κατι πραγματα και σπινταρεις τρελά?)
Μπουστ! ξέρεις πως μπορει να ακουμπήσεις χλοτάπιτα.. αλλά θα έχεις προσπεράσει τον μπροστινό σου (και όταν λέω μπροστινός, εννοώ τον παιδικό σου εαυτό που είχε το πρβάδισμα μέχρι να φας τα πρώτα σου σκατα)
Εντζόι γιορ λαιφ!
(καλα, το αγγλικό μου με πεθαίνει..)
Σίγμα.
Παράλληλα με αυτές τις σκέψεις συνυπάρχουν και οι εξείς: "θα γίνω μπαλαρίνα/οδηγός φόρμουλας", "θα είμαι όμορφη σαν πριγκίπισσα/ θα γαμάω 5 μουνιά τη βδομάδα.." καθώς και "όλοι θα με θέλουν και θα είμαι περιζήτητος/η"..
Τελικά φτάνεις στα 16, και δεν έχεις κάνει ακόμα σεξ.. Φτάνεις τα 18 και νιώθεις φλώρος.. αγγίζεις τα 21 και συνειδητοποιείς ότι όσο μεγαλώνεις, τόσο αυξάνονται και τα προβλήματα..
Και ταυτόχρονα, ξέχνάς ότι κάποτε ήθελες να είσαι μπαλαρίνα ή οδηγός φόρμουλας.
Κι αν μέναμε στα 5?
Τι ωραία που θα ταν ε? Ούτε σκοτούρες, ούτε προβληματισμοί.. Ετοιμο φαγητό στο τραπέζι, κάποιος άλλος να σου βάζει τα "πρεπει" σου στο προσκηνείο..
Ναι αλλά.. Δεν θα χες καταφέρει άλλα πράγματα.. Δεν θα χες την ελευθερία του να κάνεις τις δικές σου επιλογές, δεν θα χες ερωτευθεί, δεν θα χες γίνει τύφλα απο το μεθύσι, ούτε θα χες να πεις ιστορίες καφρίλας, που θα έκαναν και τον πιο μείζερο να λυθεί στα γέλια..Δεν θα χες μείνει μόνος..
Και τότε είναι που βλέπεις τους κόπους σου να ανταμίβονται.. Ναι! εκανα μόνος μου φαγητο. Μπορεί τις 5 πρώτες φορές να βγήκε σκατά, αλλά τώρα ξέρω να μαγειρέυω.
Μπορεί να έφαγα τα μούτρα μου επειδή τυφλώθηκα από τον έρωτα, αλλά ήταν δική μου επιλογή, και κανείς δεν μπορεί να μου πει ΄τι ήταν λάθος, γιατί το επέλξα εγώ.
Ναι, έγινα πίτα από τα ακλοόλια, αλλά έχω πέντε παραπάνω ιστορίες να θυμάμαι και να γελάω.
Και που θέλω να καταλήξω? Γουερ ιζ δε πόιντ?
Ιγκο μπουστ!! (ξέρεις μωρε.. μάριο καρτ, που περνας πανω απο κατι πραγματα και σπινταρεις τρελά?)
Μπουστ! ξέρεις πως μπορει να ακουμπήσεις χλοτάπιτα.. αλλά θα έχεις προσπεράσει τον μπροστινό σου (και όταν λέω μπροστινός, εννοώ τον παιδικό σου εαυτό που είχε το πρβάδισμα μέχρι να φας τα πρώτα σου σκατα)
Εντζόι γιορ λαιφ!
(καλα, το αγγλικό μου με πεθαίνει..)
Σίγμα.
