Τι κάνεις μεσ'την μέρα σου?
Ε να βρε αδερφέ, θα ξυπνήσεις, που θα πάει κάποια στιγμή, θα σηκωθείς απο το κρεβάτι, θα πας στην τουαλέτα, πριν πλύνεις την μούρι σου, θα κοιτάξεις την μουτσούνα σου στον καθρέυτη, και θα πεις:
"Που παω ο μαλάκας με τέτοια μούρη?" ... Το προσπερνάς..
Και η μέρα σου ξεκινάει, με καφέ και τσιγάρο. Μηχανικές κινήσεις που σε ωθεί ο εγκέφαλός σου να κάνεις. όπως λανθασμένες αναλογίες καφέ και ζάχαρης, κατα τις δικές σου προτιμήσεις. Ξενερώνεις. Και πάλι από την αρχή, μέχρι να γευτείς την ριμάδα την καφεϊνη στα χείλη σου.
"Σήμερα Δευτέρα" σκέφτεσαι "Σκατά, έχω σχολή. 12 η ώρα. Προλαβαίνω να αράξω λίγο στο PC."
Και καθώς το ανοίγεις και το ακούς να ουρλιάζει από τον αδυσόπιτο πόνο που του έχεις προσφέρει τόσο καιρό, αναρωτιέσαι πως στον πούτσο κατάφερες να φτάσεις ως το κρεβάτι σου μετά το χθεσινό πιώμα.
Κοιτάς τα mail σου, μπαίνεις facebook, και ήδη το πρώτο τσιγάρο έχει τελειώσει.
Τα πράγματα από κει και πέρα είναι απλα: Θα πας στη σχολή σου. "Μμμ.. Να παρακολουθήσω ή να την αράξω στο κυλικείο με τάβλι?". Καταλίγεις στο κυλικείο με ένα τσούρμο μαλάκες σαν εσένα να λέτε τις γνωστές μαλακίες που λέγατε και εχθές.
Το μοτίβο της υπόλοιπης μέρας εξελίσσεται στους ίδιους ρυθμούς, και εσύ ένας απλός παρατηρητής αυτής της γαμημένης της ζωής σου. Συνήθεια. Συμβιβασμός. Ρουτίνα.
Κι όμως. Στο κεφάλι σου δεν ισχύει το ίδιο. Γιατί όταν το ρολόι δείξει 12 τα μεσάνυχτα, και εσύ δεν μπορείς να κλέισεις μάτι, όλο και κάποια μαλακία θα σκεφτείς να σε χαώσει, για να σπαταλήσεις μερικές ώρες από τον πολυπώθητο ύπνο σου, που τόσο σου έχει λείψει.
Κάπα Σίγμα
Ε να βρε αδερφέ, θα ξυπνήσεις, που θα πάει κάποια στιγμή, θα σηκωθείς απο το κρεβάτι, θα πας στην τουαλέτα, πριν πλύνεις την μούρι σου, θα κοιτάξεις την μουτσούνα σου στον καθρέυτη, και θα πεις:
"Που παω ο μαλάκας με τέτοια μούρη?" ... Το προσπερνάς..
Και η μέρα σου ξεκινάει, με καφέ και τσιγάρο. Μηχανικές κινήσεις που σε ωθεί ο εγκέφαλός σου να κάνεις. όπως λανθασμένες αναλογίες καφέ και ζάχαρης, κατα τις δικές σου προτιμήσεις. Ξενερώνεις. Και πάλι από την αρχή, μέχρι να γευτείς την ριμάδα την καφεϊνη στα χείλη σου.
"Σήμερα Δευτέρα" σκέφτεσαι "Σκατά, έχω σχολή. 12 η ώρα. Προλαβαίνω να αράξω λίγο στο PC."
Και καθώς το ανοίγεις και το ακούς να ουρλιάζει από τον αδυσόπιτο πόνο που του έχεις προσφέρει τόσο καιρό, αναρωτιέσαι πως στον πούτσο κατάφερες να φτάσεις ως το κρεβάτι σου μετά το χθεσινό πιώμα.
Κοιτάς τα mail σου, μπαίνεις facebook, και ήδη το πρώτο τσιγάρο έχει τελειώσει.
Τα πράγματα από κει και πέρα είναι απλα: Θα πας στη σχολή σου. "Μμμ.. Να παρακολουθήσω ή να την αράξω στο κυλικείο με τάβλι?". Καταλίγεις στο κυλικείο με ένα τσούρμο μαλάκες σαν εσένα να λέτε τις γνωστές μαλακίες που λέγατε και εχθές.
Το μοτίβο της υπόλοιπης μέρας εξελίσσεται στους ίδιους ρυθμούς, και εσύ ένας απλός παρατηρητής αυτής της γαμημένης της ζωής σου. Συνήθεια. Συμβιβασμός. Ρουτίνα.
Κι όμως. Στο κεφάλι σου δεν ισχύει το ίδιο. Γιατί όταν το ρολόι δείξει 12 τα μεσάνυχτα, και εσύ δεν μπορείς να κλέισεις μάτι, όλο και κάποια μαλακία θα σκεφτείς να σε χαώσει, για να σπαταλήσεις μερικές ώρες από τον πολυπώθητο ύπνο σου, που τόσο σου έχει λείψει.
Κάπα Σίγμα
